KIM JESTEŚMY REDAKCJA MARKETING DYSTRYBUCJA OGŁOSZENIA LISTY DO REDAKCJI KONTAKT 25 czerwiec 2022
E-WYDANIE
REKLAMA
OGNISKO POLSKIE
* OGNISKO NASZE TO WI?CEJ NI? KLUB…
* DAJMY SZANS? OGNISKU
* BITWA O OGNISKO
* FROM VICTORIOUS OGNISKO BACK TO…
PUBLICYSTYKA
REPORTA?
LUDZIE I MIEJSCA
TAKIE CZASY
CZAS PRZESZ?Y
CZAS TO PIENI?DZ
DRUGI BRZEG
CZAS NA WYSPIE
AKTUALNO?CI
ARTFUL FACE
PAN ZENOBIUSZ
REWERS
FAWLEY COURT
DOBRE, BO POLSKIE
SYLWETKI
LONDYN W SUBIEKTYWIE
OPOWIADANIA LONDY?SKIE
ROZMOWA
KULTURA
RECENZJA
SYLWETKI
ROZMOWA
CO SI? DZIEJE
FELIETONY
KRYSTYNA CYWI?SKA
ANDRZEJ LICHOTA
WAC?AW LEWANDOWSKI
GRZEGORZ MA?KIEWICZ
V.VALDI
PODRÓ?E
PO LONDYNIE
PO WYSPIE
POLSKIE DROGI
PO ?WIECIE
W CZASIE I PRZESTRZENI
CZAS NA RELAKS
ZDROWIE POLECAMY
MANIA GOTOWANIA
KRZY?ÓWKA
KRONIKA ABSURDU
NA KO?CU J?ZYKA
TO I OWO
ARTERIA
ARTY?CI
GALERIA
EWA OBROCHTA
BASIA LAUTMAN
BEATA KOZ?OWSKA
WOJCIECH SOBCZY?SKI
RYSZARD SZYD?O
PAWE? KORDACZKA
MARIA KALETA
MAREK BORYSEWICZ
KRZYSZTOF MALSKI
KONRAD GRABOWSKI
JUSTYNA KABA?A
IWONA ZAJ?C
ELZBIETA PIEKACZ
ELZBIETA CHOJAK
ELA CIECIERSKA
CAROLINA KHOURI
ANIA PIENI??EK
AGNIESZKA KOWAL
A.HANDZEL-KORDACZKA
ANDRZEJ KRAUZE
ANDRZEJ LICHOTA
DAMIAN CHROBAK
GRZEGORZ LEPIARZ
S?AWEK BLATTON
ANDRZEJ MARIA BORKOWSKI
PAWE? W?SEK
MARCIN DUDEK
JOANNA SZWEJ-HAWKIN
DANUTA SO?OWIEJ
TOMASZ STANDO
AGNIESZKA STANDO
OLGA SIE?KO
FOTOREPORTA?
AGATA HAMILTON
JOANNA CIECHANOWSKA




Sztuka (nie)pami?ci
2016.06.13 / Iwona Za?uska
TAGI:
Share |
Zespó? teatralny Sena Polska UK w POSK-u zaprosza nas na sztuk? czytan? Trash Story Magdy Fertacz w re?yserii Heleny Kaut-Howson (premiera odby?a si? w 20 marca w Jazz Cafe). Trash Story, 26 czerwca, godz. 16.00 Jazz Cafe, POSK, 238 -246 King St, Londyn W6 ORF. Bilety dost?pne s? online www.scenapolska.uk

W ma?ej miejscowo?ci na Ziemiach Odzyskanych stoi stary, poniemiecki dom. Osoby dramatu to: Matka, Wdowa, Syn i Duch niemieckiej dziewczynki. Inspiracj? do napisania sztuki by? m.in. reporta? W?odzimierza Nowaka (Obwód g?owy) o zbiorowym samobójstwie niemieckich kobiet na wie?? o zbli?aj?cej si? Armii Czerwonej.

Na tragiczn? histori? ludzi z czasów wojny nak?ada si? tragedia ludzi wspó?cze?nie zamieszkuj?cych dom. Sztuka pozornie ma konwencj? realistycznego dramatu rodzinnego. Jeste?my bowiem ?wiadkami swoistej psychodramy pomi?dzy Matk?, której syn – zawodowy ?o?nierz – zagin?? w niejasnych okoliczno?ciach na misji w Iraku, a wdow? po ?o?nierzu oraz m?odszym synem – zdeklarowanym pacyfist?. Pomi?dzy nimi snuje si? duch niemieckiej dziewczynki. Nie jest to jednak horror o nawiedzonym domu, ale raczej opowie?? rozpi?ta pomi?dzy dramatem rodzinnym a surrealistycznym.

Duch niemieckiej dziewczynki Ursulki równie? nie straszy nikogo z domowników. Te dwa ?wiaty rzadko przecinaj? si? ze sob?. Wspomnienia Ursulki stanowi? trzon dramatu. Publiczno?? powoli, w kolejnych ods?onach poznaje jej histori? – beztroskie dzieci?stwo, niewinno??. I tylko czasem ten dysonans w nieska?onym z?em dzieci?cym ?wiecie, gdy ma?a ?piewa piosenk? Am Adolf Hitler Platz. Poznajemy jej losy a? do tragicznego ko?ca... Dziewczynka w subtelny sposób wp?ywa na wspó?czesnych mieszka?ców domu. Ma lalk? – „z?odziejaszka snów ludzkich”. To ciekawy zabieg sceniczny pozwalaj?cy na projekcj? sumie? bohaterów, ich my?li, l?ków, obsesji, traum. O?ywaj? – mówi?c j?zykiem Ibsena – strupiesza?e wierzenia, upiory, które sprawuj? w?adz? nad umys?em bohaterów. Helena Kaut-Howson, brawurowo graj?ca posta? dziewczynki, nie szar?uje w stron? przerysowanego, ckliwego sentymentalizmu; nie udaje te?, ?e ma dziesi?? lat. Z drugiej strony nie wypowiada swych kwestii z powag? chóru z greckiej tragedii. Po prostu w sposób wywa?ony i stonowany gra t? posta?, a jej przejmuj?ca, bia?a twarz i wielkie, naiwne oczy hipnotyzuj? publiczno??.

W spektaklu Heleny Kaut-Howson nie ma g?adkich przej?? pomi?dzy scenami – fabu?a jest poci?ta, poszatkowana – to równie? buduje dodatkowe napi?cia i znaczenia. Nie jest to opowie?? ?atwa, linearna, potoczysta. Ka?da z postaci cierpi w samotno?ci – jest ofiar?, a zarazem katem: matka, zamkni?ta w swym bólu po stracie wyidealizowanego syna, nie zauwa?a m?odszego dziecka. Joanna Ka?ska, któr? publiczno?? tak kocha za jej talent i urod?, tym razem stworzy?a znakomicie posta? odpychaj?cej, zgorzknia?ej, antypatycznej Matki, której chcemy wspó?czu? w jej ?a?obie, ale te? widzimy j? w roli oprawcy dla swojej synowej – Wdowy. Ma?y – w tej roli ?wietny Wojtek Piekarski – tylko on si? buntuje i próbuje przerwa? ten ci?g przemocy. Staje w obronie m?odej wdowy, oskar?a matk? o to, i? zgotowa?a synowej „ma?e, rodzinne gestapo”. To posta?, któr? pocz?tkowo identyfikujemy z „najs?abszym piskl?ciem w bocianim gnie?dzie”. I wreszcie synowa grana przez Magd? W?odarczyk, która ciekawie odda?a rozdwojenie tej postaci, rozpi?tej mi?dzy poczuciem winy wobec m??a a ch?ci? prowadzenia normalnego ?ycia. Nie by?o to ?atwe zadanie, bo ta posta? dramatu wydaje si? najbardziej jednowymiarowa i wr?cz irytuj?ca w swym bezw?adzie i marazmie.

To sztuka o przemocy – tej historycznej i tej wspó?czesnej, o to?samo?ci, o zbiorowej pami?ci i o pami?ci indywidualnej, o wojnie i o jej wp?ywie na kobiety. To wreszcie strumie? wspomnie?, listów, obrazów, emocji i onirycznych scen. To sztuka uniwersalna, ale te? g??boko polska. Nie tylko poprzez temat, ale i form? w?a?nie. Duch dziewczynki przywo?uje na my?l Mickiewiczowsk? Zosi? z Dziadów, cz. II, która b??ka si? pomi?dzy niebem a ziemi?; widma i zjawy z Wesela Wyspia?skiego, które s? przecie? tak?e projekcj? sumie? bohaterów, ich my?li i obsesji. I wreszcie oniryczny Sennik wspó?czesny Konwickiego, rozpi?ty mi?dzy dwoma planami czasowymi: tera?niejszo?ci? i przesz?o?ci?, snem i jaw?.

To tylko niektóre odniesienia – bo Trash Story zanurzona jest w polskiej tradycji literackiej, a zarazem odwo?uje si? do uniwersalnych warto?ci. Wydaje si?, ?e zespó? Sceny Polskiej w pe?ni wykorzystuje potencja? tkwi?cy w tek?cie, umiej?tnie u?ywaj?c przy tym do?? ograniczonych ?rodków wyrazu. Kompozycja tekstu, uk?ad poszczególnych scen, muzyka, operowanie ?wiat?em – wszystko jest przemy?lane i doprecyzowane. To dojrza?e przedstawienie. Skierowane do ambitnej, wysmakowanej literacko i teatralnie publiczno?ci. Ukojenie jest mo?liwe tylko wtedy, gdy cz?owiek w wymiarze indywidualnym upora si? z w?asn? pami?ci? – i gdy naród upora si? z pami?ci? zbiorow?.

Nieod??cznym elementem sztuk czytanych jest dyskusja po spektaklu. Sztuka tak wielowymiarowa jak „Trash Story” odbierana jest na ró?nych poziomach. Publiczno?? po marcowej premierze dzieli?a si? swoim rozumieniem symboli w sztuce, np. metafor? bocianiego gniazda. Kto? z widzów wspomina? swoje dzieci?stwo na Ziemiach Odzyskanych, kto? inny rozwa?a? trafno?? angielskiego tytulu. Dla jednych wa?ny by? aspekt faktograficzny, polityczny historyczny, dla innych – wymiar symboliczny, metaforyczny czy wreszcie historiozoficzny. Zapraszamy!


Trash Story, 26 czerwca, godz. 16.00 Jazz Cafe, POSK,
238 -246 King St, Londyn W6 ORF. Bilety dost?pne s? online www.scenapolska.uk

Dodaj komentarz:
Autor:
Wpisz hasło z obrazka: (małymi literami)


REKLAMA
PODCASTY
...zobacz inne podcasty
ARTERIA
...zobacz archiwum Arterii
REKLAMA
ENGLISH PAGE
...zobacz inne artykuły
ANKIETA
Czy wyje?d?asz na wakacje do Polski?
liczba głosów: 41062
Tak

30990
75%
Nie

10072
25%
...zobacz archiwum ankiet
WYSZUKIWANE TAGI

Polsport |Kancelaria adwokacka Wodzisław Śląski | nitonakrętki nierdzewne | geodeta Świerklany | węgiel Pszów | suplementy diety produkcja kontraktowa
kuchnie wodzisław | cyklinowanie Piastów | klasyfikacja gleboznawcza śląskie | angielski prywatnie Katowice | stylistka śląsk